zondag 18 juli 2021

Een zeilreis met een verrassing


 onderweg met harde wind achterin

Afgelopen week zijn wij teruggekeerd van een zeilvakantie langs de Waddeneilanden. We kwamen deze keer niet zo ver omdat het weer nogal onberekenbaar was, uiteindelijk tot Borkum, Norderney en Greetsiel. Er werd in Duitsland slechts eenmaal naar ons vaccinatiebewijs gevraagd, wat we dan ook braaf lieten zien. Misschien is dat nu veranderd door het coronabeleid van onze snuggere Hugo (niet mijn woorden - dank aan Youp van't Hek). Dansen met Janssen en Testen voor Toegang, waardoor Nederland vlak voor het vakantieseizoen weer op rood is gezet. 

het sluisje van Termunterzijl

Ik houd mijn hart nu vast voor iedereen die nu na 12 uur op zee met zijn bootje aankomt in een buitenlandse haven en dan opeens in quarantaine moet, of wie geen testbewijs voor een vliegvakantie krijgt omdat ons gammele registratiesysteem het niet aankan. Dag vakantie is het dan, met dank aan het Haagse zwabberbeleid.

 contrast in energie: kolencentrale en windmolens bij Eemshaven

Gelukkig werd ons de afgelopen weken nog geen strobreed in de weg gelegd. Het weer was echter niet om over naar huis te schrijven. Harde wind, tegenwind, geen wind, stortbuien, maar soms ook heel mooi weer. Je bent bevoorrecht als je in deze tijd met je eigen bootje vakantie kunt houden, weer of geen weer. 

 drooggevallen wad bij Vlieland

We hebben een deel van de tocht in het gebied gevaren waar twee van mijn boeken zich afspelen: Het Transport en het nog niet uitgegeven Drie Meter Zand. Het Transport speelt zich deels af op de westelijke Wadden, tussen Texel, Vlieland en Harlingen. Bekend terrein voor ons en het was leuk om precies die plekken terug te zien die mij zo’n vijf jaar geleden hebben geïnspireerd om Het Transport te schrijven. Meer foto's van onze reis zijn HIER te vinden.

Napoleon's fort op Texel speelt een rol in Drie Meter Zand

Mijn nieuwste boek Drie Meter Zand, dat vrijwel klaar is om te worden uitgegeven, speelt vooral in Ameland, in Lauwersoog en Dokkum. Wij volgden onlangs op zee zelfs ongeveer de route van Ameland naar Lauwersoog die de hoofdpersonen Bert en Fleur ‘s nachts in hun zeilboot moeten varen na te zijn overvallen en naar zee gesleept, waar zij aan hun lot worden overgelaten.

zware buien op Borkum, en onder: stoomschip Prinz Heinrich uit 1906

Hoe leuk was het om halverwege onze reis van mijn uitgeverij Palmslag en mijn agent Hanneke Tinor-Centi een mailtje te krijgen dat Het Transport een prima recensie heeft gekregen in de Thriller- en Detectivegids 2021 van Vrij Nederland. Drie sterren, ik was blij verrast.

 
In Het Transport worden twee zeilers, vader en zoon Brouwer, geconfronteerd met grootschalige vrouwenhandel vanuit Rusland, nadat ze een dode jongen uit de Waddenzee hebben geborgen. Diezelfde avond komt een raadselachtige jonge vrouw aan boord naar de drenkeling vragen en kort daarna verandert hun leven in een mallemolen. De recensie in Vrij Nederland noemt een wereld waarin de politie niet altijd automatisch je beste vriend is. Dat onderduiken soms het enige antwoord is zal de meesten van ons verbazen, maar als je gezocht wordt heb je vaak geen alternatief. Dit en het snoeiharde Nederlandse asielbeleid waarin gewone mensen zoals u en ik vermalen worden, zijn kernthema’s van het boek. Hoe zou het aflopen met de hoofdrolspelers? Lees het boek, zou ik zeggen...
 
Het Transport, ISBN 978 94 930 5961 0.


Hier is de videotrailer, als smaakmaker:

 

Trouwens... ook mijn eerste boek ‘De Batavier’ is nog verkrijgbaar, via de boekhandel of in de jachthavenwinkel van Andijk, waar mijn boot ligt. Wie belangstelling heeft, kan mij ook mailen via mijn website https://www.tedpolet.com/ om een exemplaar te bestellen. De voorraad is beperkt!

De Batavier, ISBN 978 94 930 5909 2.






maandag 7 juni 2021

Een auteur in coronatijd

Schrijven en uitgeven in coronatijd

Update: Met maanden vertraging heeft Amazon/KDP eindelijk de problematiek van het betalen van mijn royalties opgelost, dus ik heb op 5 augustus 2021 mijn Engelse boeken weer beschikbaar gesteld op Amazon.

-----

Het schrijven is voor mij vooral een (dure) hobby en daarmee heb ik weinig te klagen in vergelijking met eenieder wiens bedrijf of betaalde baan slachtoffer werd van de nietsontziende sloophamer van de coronabeperkingen.

Veel auteurs, met uitzondering van misschien een paar dozijn bestsellerschrijvers die als vanzelf een luisterend oor krijgen bij de media, hebben ondervonden dat promotiemogelijkheden zoals boekpresentaties en lezingen vrijwel stil kwamen te liggen. Mijn laatste presentatie was in maart 2020, vlak voordat alles op slot ging. Dit en de sluiting van de boekhandels heeft zich onvermijdelijk vertaald in tegenvallende boekverkoop. Desondanks heb ik van Het Transport (uitgegeven vorig najaar) nog tientallen exemplaren verkocht, zowel privé als via de uitgeverij en het Centraal Boekhuis. Kostendekkend is het bij lange na niet. Gelukkig hoef ik niet van mijn auteurschap te leven.  


Mijn derde boek Drie Meter Zand staat voorlopig dus even in de wacht, omdat ik de ontwikkeling wil afwachten voordat ik in een uitgave ga investeren. Eerst zal er weer zekerheid moeten komen, met name komend najaar wordt een vraagstuk omdat niemand kan inschatten of we niet weer allemaal worden opgesloten als gevolg van virusuitbraken.

Gelukkig heb ik als voordeel dat ik tweetalig ben. Engels is mijn tweede taal, zoals ik hier al eerder heb geschreven, en vanaf het begin heb ik mijn manuscripten vertaald in het Engels, aanvankelijk om ze te delen met mijn Engelse vrienden. 

Begin 2021 vatte ik het plan op om in het Engels te gaan publiceren op een internetplatform. De keus viel op Amazon (Kindle), maar ik kwam van een koude kermis thuis als gevolg van maandenlange administratieve problemen bij het uitbetalen van mijn opbrengsten door Amazon. Ik heb dus in die periode boeken van Kindle verwijderd: The Batavian (De Batavier), The Cargo (Het Transport) en Two Fathoms Deep (Drie Meter Zand). Vandaag (5 augustus 2021) heb ik ze weer vrijgegeven.

Van Two Fathoms Deep was een paperbackversie in voorbereiding, die wellicht nog een keer het licht gaat zien.

Ik blijf dus twee sporen volgen: de Nederlandstalige uitgaven op papier via een uitgever, en de Engelstalige uitgaven in eigen beheer. Ik houd u op de hoogte.




 

zondag 23 mei 2021

De controlemaatschappij: het hellend vlak

Al eerder heb ik in mijn blog zorgen geuit over de maatschappelijke veranderingen, waar de crisis van de afgelopen veertien maanden ons in heeft gestort. De Tijdelijke Wet Testbewijzen is de zoveelste uiting van het hellende vlak waar wij ons op bevinden. Op dinsdag 25 mei zal de Eerste Kamer zich erover uitspreken. Eerlijk gezegd heb ik er weinig vertrouwen in dat het gaat goedkomen.

We zullen een bewijs van gezondheid moeten overleggen voor museumbezoek, voor onderwijs, voor een gezellig etentje, voor buitenlandse reizen, voor... nou, vult u maar in. De wet is tijdelijk, maar hoe lang is tijdelijk? Alles wordt gevoed door de veronderstelling dat we het coronavirus kunnen uitroeien, wat hoogst onwaarschijnlijk is. Alleen een groeiende groepsimmuniteit zal ons leren leven met het virus.

We zijn de tijd van noodmaatregelen allang voorbij, maar misschien hebben machthebbers ook wel een beetje het gevoel van 'never waste a good crisis'. We hebben bij diverse recente schandalen al gezien, hoezeer onze overheid de burger wantrouwt. Moeten we nu ons hele hebben en houden aan diezelfde overheid toevertrouwen? De bestuurscultuur is echt nog niet veranderd, alle brave beloftes ten spijt. 

Ik mis vooral de inzet op maatregelen, die bij een nieuwe uitbraak van wat voor virus dan ook gaan voorkomen dat de hele samenleving op slot moet. Zoals ik al eerder heb betoogd, het is eerder een bestuurscrisis dan een gezondheidscrisis. Er te weinig zorgcapaciteit en de overheid heeft na veertien maanden de besmettingsgegevens, waar het hele draconische beleid op is gebaseerd, niet op orde.

Ik heb de leden van de Eerste Kamer daarom maar een mail gestuurd, naar aanleiding van een oproep door de Stichting Artsen Collectief. Zou het helpen, zou ik überhaupt antwoord krijgen, of moeten we achteraf alweer concluderen: het parlement stond erbij en keek ernaar.


Geachte leden van de Eerste Kamer

Hierbij maak ik bezwaar tegen de Tijdelijke Wet Testbewijzen, die in stemming wordt gebracht op dinsdag 25 mei 2021, zie [1].

Ik verwijs naar artikel 1 van de Grondwet:

Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

Dit is het duidelijkste argument voor u om niet in te stemmen met deze wet, aangezien er een tweedeling gaat ontstaan in de maatschappij, waarbij eenieder, die niet aantoonbaar vrij is van of geïmmuniseerd is tegen Covid-19, wordt uitgesloten van maatschappelijke activiteiten en onderwijs. Dit is de zoveelste stap op een heilloze weg.

Een nieuwe vorm van apartheid dus, waar ik ernstig bezwaar tegen maak. Ik roep u dan ook op om deze wet niet goed te keuren.

...

Er volgde nog een toelichting, maar die zal ik u besparen. De wet is na een langdurig debat door de Eerste Kamer aangenomen, doordat Groen Links steun verleende. Zoals ik al vreesde: het parlement stond erbij en keek er naar. Ik hoop dat we er ooit weer van af komen, de garantie is boterzacht. 

Refertes: 

[1]  https://www.eerstekamer.nl/wetsvoorstel/35807_tijdelijke_wet

[2]  https://nl.wikipedia.org/wiki/Maatregelen_tijdens_de_coronacrisis_in_Nederland

[3]  https://wimvoermans.files.wordpress.com/2020/06/wat-is-er-mis-met-het-ontwerp-tijdelijke-wet-maatregelen-covid.pdf

Dan nog even dit.

Er was onlangs een aardige discussie in de media over het befaamde gele vaccinatieboekje als reisdocument. Onze minister van VWS, Hugo de Jonge, beweerde glashard dat het boekje geen officiële status heeft en probeerde zelfs met een oekaze af te dwingen, dat de GGD het na je vaccinatie niet zou mogen invullen. En dat terwijl het boekje voortvloeit uit een internationale gezondheidsregeling van de WHO (een verdrag dus) uit 2005.

Het grappige is dat bijvoorbeeld Duitsland wel een quarantaineverplichting heeft, maar deze opschort als je via je gele boekje kunt aantonen dat je gevaccineerd bent. Daarover staat letterlijk op de officiële Duitse website:

Nachweis über Covid-19-Schutzimpfungen in deutscher, englischer, französischer, italienischer oder spanischer Sprache in digitaler oder in Papierform (zum Beispiel gelber WHO-Impfpass). 

Nee, onze Hugo wil het graag aan zijn inmiddels al geflopte coronamelder-app toevoegen. Maar hij heeft geen zicht op een groot deel van de uitgevoerde vaccinaties.

Waarom zou je het makkelijk doen als het moeilijk kan?

Aanvulling 7 juni 2021: Het kabinet heeft bakzeil gehaald en met ingang van afgelopen weekend kun je je gele vaccinatieboekje laten aftekenen bij de GGD. Of het de komst van een digitaal vaccinatiepaspoort zal tegenhouden, en als het aan de EU ligt, een geheel digitaal paspoort? Ik betwijfel het.

zondag 14 maart 2021

THE BATAVIAN gepubliceerd in het Engels (en weer ingetrokken)

Eindelijk ben ik in het diepe gesprongen en heb in maart 2021 De Batavier uitgebracht in het Engels als The Batavian, op Amazon/Kindle. 

EDIT 16 JUNI: helaas leidde een langlopend conflict met Amazon over niet-gedane betalingen van opbrengsten van mijn boeken tot een breuk: ik heb per direct al mijn Engelse boeken van Kindle verwijderd en zoek z.s.m. een ander platform. Meer informatie op mijn website

De Batavier is twee jaar geleden in het Nederlands uitgebracht door uitgeverij Palmslag, voordat de wereld op zijn kop werd gezet door de grootste crisis in mensenheugenis. Het boek is vooralsnog alleen in gedrukte vorm verkrijgbaar in de boekhandel of bij mijzelf. Bij de jachthaven waar mijn boot ligt ging het vorig jaar het bij tientallen over de toonbank. Een deel van het succes is te danken aan de aanschaf van een grote partij door NBD Biblion, de inkooporganisatie van de openbare bibliotheken, in augustus 2019.

Mijn tweede boek Het Transport verscheen afgelopen najaar bij Palmslag, en helaas werd ik gedwarsboomd door de lockdown, die het onmogelijk maakte om lezingen te geven zoals een jaar eerder. Ook van Het Transport is een Engelse vertaling in voorbereiding.

boekpresentatie van De Batavier

Ruim een halve eeuw geleden leerde ik Engels. Mijn ouders hadden kasten vol Engelse boeken, en ik was het meest geïntrigeerd door de Hornblower serie van C.S.Forester, die zich afspeelt in de Britse marine ten tijde van Napoleon. Op mijn 15e jaar ben ik begonnen deze te lezen, nadat ik twee jaar Engels had geleerd op school. Ik gebruikte geen woordenboek omdat ik geen zin had alles op te zoeken, en leerde de taal door de context te zoeken in elke zin. Ik maakte zo snelle vorderingen en dreef mijn leraar Engels, de goede meneer Van Overbeeke, tot wanhoop omdat ik nooit huiswerk maakte, maar wel goede cijfers haalde.

houten oorlogsschip uit ca. 1800

Ondanks alles is er een verschil tussen Engels kennen en vertrouwd zijn met de dagelijkse spreek- en schrijftaal. In mijn geval helpt mijn grote kennissenkring in het Verenigd Koninkrijk en zelfs daarbuiten, in de VS en Australië. Ik schrijf veel Engels, maar dat is meestal technisch Engels en niet altijd spreektaal.

Nadat ik een boek in het Nederlands heb geschreven is mijn eerste prioriteit het vertalen van het manuscript in het Engels. Maar de eerste vertaling van Het Transport (mijn eerste manuscript uit 2016, dat binnenkort wordt gepubliceerd als The Cargo) zag er zo slecht uit dat ik het werk grotendeels over moest doen. Misschien is het wel gemakkelijker om eerst in het Engels te schrijven en dan in het Nederlands!


In The Batavian (De Batavier) zitten wat autobiografische elementen, maar het meeste is fictie. het merendeel van het verhaal speelt zich af langs de Turkse kust en op het Griekse eiland Kastellorizo, waar ik samen met Henriette en een bevriend stel in de zomer van 2014 in een gehuurde boot heb gezeild. Kort daarop in 2015 en 2016 kwam de enorme vluchtelingenstroom op gang uit Syrië, een volksverhuizing via Turkije en Griekenland naar de Balkan en verder. De idyllische kust en eilanden werden bedolven door vluchtelingen en ik volgde met afschuw het nieuws over de doden op zee en de mensonterende kampen. Ik heb nog steeds mappen vol met persberichten uit die tijd.


De Batavier probeert het verhaal te vertellen van de vluchtelingen. Waarschijnlijk heb ik de essentie van het drama niet eens voor de helft geraakt, maar desondanks hoop ik dat ik genoeg heb kunnen schrijven over wat er toen en nu dagelijks gebeurde in de Middellandse zee. Het gaat om echte mensen zoals u en ik, mensen met emoties en hoop en vrees. Geen wonder dat Leila Hammadi haar hart verliest aan Mark Schouten, de andere hoofdpersoon, nadat hij haar uit zee heeft gered, als ze hem herkent als een andere verloren ziel. De nasleep van die affaire neemt de tweede helft van het boek in beslag, als hij in de jaren daarna op zoek gaat naar haar in de chaos van de Griekse kampen.

Zal hij haar ooit terugvinden? Lees het boek, zou ik zeggen.


woensdag 24 februari 2021

Lessen uit het verleden

Drie meter zand

Mijn nog niet uitgegeven derde boek Drie Meter Zand begint in 1811, in de nadagen van Napoleon, als Nederland is geannexeerd door het Franse keizerrijk. De hoofdpersoon is een Hollandse militair in Franse dienst - het leger van het voormalige ‘Koningrijk’ Holland is ingelijfd door de Fransen. Om mij in te leven in de achtergrond van mijn hoofdpersoon, heb ik een studie gemaakt van de geschiedenis van ons land tussen ruwweg 1780 en 1813. Een bijzonder interessante en roerige tijd, die ons land ingrijpend heeft veranderd. 

De revoltes in de 18e eeuw ontstonden niet, zoals wij vaak denken, als een volksopstand, maar waren eerder een staatsgreep door ontwikkelde mensen tegen de corruptie en het nepotisme van de toenmalige heersers. Dat gold voor de Amerikaanse opstand van 1776, voor de daardoor geïnspireerde Patriottische opstand in de Nederlanden van 1781-1787, en voor de Franse revolutie van 1789-1792.

De patriottische opstand en de democratie

In de Nederlanden van de late 18e eeuw bestond een decentraal bestuurssysteem van gewestelijke Staten en plaatselijke vroedschappen. Daarin kon je alleen zitting nemen via ballotage: je hoorde erbij of je hoorde er niet bij. De corruptie binnen dit regenteske systeem en de monarchale trekjes van stadhouder Willem V, die aan het hoofd stond, leidden tot onvrede bij het deel van de elite dat zich niet gehoord voelde - juristen, artsen, wetenschappers, een deel van de adel en invloedrijke zakenlui.

Patriottisch 'vrijcorps'
 

In 1781 publiceerde een van hen (baron Joan Derk van de Capellen tot den Pol, vanwege zijn dwarsliggerij geroyeerd als Statenlid voor Overijssel) een anoniem pamflet ‘Aan het volk van Nederland’, waarin hij zijn grieven neerlegde en een oproep deed aan het volk om zich te bewapenen. Hij was geïnspireerd door de Amerikaanse revolte van vijf jaar eerder. Er ontstond een z.g. ‘Patriottische’ beweging, die zich organiseerde in bewapende volksmilities. Willem V vluchtte naar Nijmegen, en de Patriotten organiseerden ondermeer in Utrecht een democratische verkiezing van het stadsbestuur.

Na het incident van Goejanverwellesluis in 1787 kwam Frederik van Pruisen met een legermacht om de Patriotten mores te leren en zijn zwager Willem weer in Den Haag aan de macht te helpen (de Oranjerestauratie). Pas in 1795 zou een Frans leger onder generaal Pichegru prins Willem verdrijven. Daarmee kwamen ook vele naar Parijs gevluchte Patriotten terug. Het resultaat was de oprichting van de Bataafse Republiek, naar het Franse model. 

Aanhouding van Wilhelmina van Pruisen in 1787
 

De democratie was echter van korte duur, want in 1801 kregen we het Bataafse Gemenebest, geregeerd door het Staatsbewind, een soort politburo van 12 ‘staatssecretarissen’. In 1805 ontstond onder Franse druk de dictatuur van Rutger Schimmelpenninck, een stroman van Napoleon. In 1806 werd Lodewijk Napoleon, de broer van de keizer, koning van Holland. De Franse keizer Napoleon annexeerde ons in 1810 en na zijn val in 1813 kregen we Willem I, eerst als voorlopig staatshoofd en in 1815 als koning. Deze regeerde eerder als een verlicht despoot dan een constitutioneel monarch.

Daarmee was het monarchisme dus weer helemaal terug. Zoals mijn vader altijd zei: het ‘hondenvet’ komt bovendrijven, met andere woorden: dezelfde slimmeriken grijpen altijd weer de macht. Pas bij de grondwetherziening van Thorbecke (1848) zagen we iets ontstaan van het huidige democratische staatsbestel.

Lessen uit het verleden

Ik zie terecht of ten onrechte (dat mag u zelf bepalen) overeenkomsten tussen de roerige 18e eeuw en de bestuurscrisis waarin dit land momenteel verkeert. Op 20 februari 2021 legde Marc Chavannes in De Correspondent en NRC Opinie & Debat genadeloos het disfunctioneren bloot van ons openbaar bestuur, en misschien nog wel meer het disfunctioneren van het parlementaire bestel tijdens het coronajaar.

We worden net als in 1780 bestuurd door een ‘leemlaag’ van beroepsbestuurders, die nu, naar de tijdgeest, proberen het land te runnen als een bedrijf. Dit proces is al decennia gaande en uit zich door politieke verstarring in meterdikke coalitieakkoorden, die van het dualisme in de Kamer een aanfluiting maken. Als Kamerleden alleen mogen tekenen bij het kruisje, stemmen zij niet zonder last, zoals de Grondwet (artikel 67.3) voorschrijft. Ik noemde dat al in mijn vorige post van 2 januari j.l. 

Thorbecke

Deze problematiek is in de coronatijd alleen maar uitvergroot. Er bestaat nog maar één waarheid, namelijk die van Mark Rutte en de experts die hem adviseren. Het is treurig dat het gedachtegoed van de liberaal Thorbecke door zijn erfgenaam Rutte zo wordt verkwanseld. En de Kamer doet haar werk niet; ze verdiept zich onvoldoende in de materie, de oppositie is tandeloos en slechts bij hoge uitzondering is een zaak zo sterk dat het kabinet valt, zoals de toeslagenaffaire, waarin Pieter Omtzigt (CDA) en Renske Leijten (SP) een jarenlange strijd voerden om de onderste steen boven te krijgen.

Verkiezingen in coronatijd

Het redactioneel commentaar in dezelfde editie van NRC (20 februari) kopte met ‘Coronacrisis mag de stilstaande (verkiezings)campagne niet verder saboteren’. De verkiezingsprogramma’s zijn vrijwel onzichtbaar in de coronatunnel. Wat hebben we te kiezen, en waarvoor? Om alweer onze hoop op verandering in een dichtgetimmerd regeerakkoord te zien sneuvelen? 

Is er nog wat te kiezen? (website Maurice de Hond)

Daarnaast is het ronduit verbijsterend dat een kabinet, dat een heel volk vanwege het besmettingsgevaar maandenlang onderwerpt aan vrijheidsbeperkende maatregelen zoals de avondklok, deze gretig loslaat om via verkiezingen (17 maart) tot een nieuw mandaat van vier jaar te komen. Ze denken blijkbaar het zo gevreesde virus met vakantie te sturen tijdens de verkiezingen! Kennelijk hebben de Fransen dat beter begrepen: daar worden de regionale verkiezingen uitgesteld tot juni.

We snakken naar verandering

Een geslaagde verbetering van het staatsbestel kan alleen van binnenuit komen: in stand houden van alles wat werkt en verbeteren van alles wat niet werkt. Dus geen revolte, maar een zelfreinigend proces van (onvermijdelijk) lange adem. Net zoals de liberaal Thorbecke van binnenuit het parlementaire bestel kon vormgeven en de socialist Troelstra een eeuw geleden de stem werd van de niet gehoorde arbeidersklasse, is er nu een herbezinning nodig op de toestand van het land. Het bestuur moet weer plaats vinden via hoor en wederhoor, waarbij het debat van coalitie en oppositie in het parlement leidt tot wetgeving en er niet feitelijk per decreet wordt geregeerd zoals nu.

Misschien gloort er een sprankje hoop. Ook in de Kamer groeit het besef dat er verandering nodig is. Pieter Omtzigt spreekt over de noodzaak van een nieuw sociaal contract tussen burger en overheid. Ik hoop dat hij  gehoor krijgt.

Vooralsnog vind ik dat we in maart 2021 helemaal niet toe zijn aan verkiezingen. Waar gaan die over? Het enig mogelijke signaal zou zijn om massaal niet te gaan stemmen en daarmee de opkomst zodanig klein te maken, dat politiek Den Haag zich eens achter de oren gaat krabben. Of het gaat gebeuren bij ons murw geslagen electoraat? Ik geloof er geen barst van.